Żegnaj, Profesorze

Wciąż mam Go jeszcze przed oczyma jak z mównicy X Kongresu PSL w 2008 r., któremu przewodniczyłem, wypowiada te słowa : Tylko raz w życiu byłem człowiekiem partyjnym. Byłem członkiem zarządu powiatowego PSL Warszawa Śródmieście wybranym demokratycznie we wrześniu 1946 roku. Nikt mnie nigdy nie zawiadomił, że przestałem być członkiem PSL. I nie ma z mojej strony jednego kawałka papieru, że się wypisuję. PSL został zlikwidowany i byłem w zawieszeniu, ale duchowo i moralnie czuje się z wami automatycznie głęboko związany. Wypowiedziane przez Władysława Bartoszewskiego, bo i Nim mowa, wywołały entuzjazm uczestników Kongresu. Z mównicy zaapelował do nas, aby mówić do Niego tak jak przyjęło się to w ruchu ludowym - Kolego. A kiedy Władysław Bartoszewski opuszczał salę obrad towarzyszyły mu owacje na stojąco. Później jeszcze kilkakrotnie miałem okazję spotkać tego niezwykłego Człowieka. Jego żywotność sprawiała, że wydawał się być wiecznym. Nie unikał mówienia prawdy, bywało że przykrej i  czasem dosadnie, co z jednej strony przysparzało Mu zwolenników, ale i jednoczyło wrogów, którzy nie są w stanie uszanować nawet majestatu śmierci. Żegnaj Kolego Profesorze.

Warto było

Wczoraj 45 osobową grupą udaliśmy się do Warszawy. Na zaproszenie posła na Sejm Mirosława Pawlaka uczestnicy wyjazdu mogli zwiedzić Sejm, poznać historię parlamentaryzmu polskiego oraz przysłuchać się debacie dotyczącej zmian prawa wyborczego. W ciszy i zadumie przystanęliśmy przed tablicami upamiętniającymi polskich parlamentarzystów, którzy zginęli podczas II wojny światowej oraz w katastrofie smoleńskiej. Niezapomniane wrażenie pozostawiła na nas urządzona w Muzeum Niepodległości wystawa "Sport za drutami". Zgromadzono na niej eksponaty obrazujące w jaki sposób w stalagach i oflagach organizowano konspiracyjne olimpiady w latach 1940 i 1944, kiedy z uwagi na toczącą się wojnę nie odbyły się przypadające w tych latach Igrzyska Olimpijskie. Drugą zwiedzaną wystawą była stała ekspozycja przypominająca drogę Polski do odzyskania w 1918 r. niepodległości i późniejszą, do 1921 r., walkę o granice II Rzeczypospolitej. U wielu osób zobaczyłem łzy wzruszenia w czasie zmiany warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza, której byliśmy świadkami. A, że dodatkowo dopisywała dobra pogoda, uczestnicy wyjazdu nie mieli wątpliwości - warto było.

Lider Adam Jarubas

W prawyborach prezydenckich prowadzonych przez "Echo Dnia" na czele jest Adam Jarubas !!!!! 

Pięć lat temu. Tak to zapamiętałem.

Był 10 kwietnia 2010 r. Rano włączyłem telewizor. W studiu TVP Info goście w oczekiwaniu na transmisję rocznicowych uroczystości z Katynia dyskutowali o zbrodni katyńskiej. Nagle na pasku u dołu telewizyjnego ekranu zaczęły się ukazywać niepokojące informacje. Coś nieoczekiwanego działo się z prezydenckim samolotem. Napływające w miarę upływu czasu informacje były coraz gorsze. Aż do tej, że wiozący polską delegację samolot spadł pod Smoleńskiem i rozbił się, a katastrofę miało przeżyć trzy osoby. Odruchowo złapałem za telefon i zacząłem wydzwaniać do każdego z trzech moich kolegów, o których wiedziałem, że mieli lecieć tym rejsem. Telefony posłów PSL Wiesława Wody, Leszka Deptuły i Edwarda Wojtasa milczały lub włączała się poczta głosowa. Zatelefonowałem do dyrektora Biura Klubu PSL Stanisława Brzózki, który potwierdził mi, że ta trójka poleciała do Katynia. Wtedy zdałem sobie sprawę z bezsensowności moich wcześniejszych telefonów. Przecież nikt nie mógł mi odpowiedzieć. W godzinach popołudniowych dotarłem na Krakowskie Przedmieście przed Pałac Prezydencki. Na to miejsce ludzie zmierzali pojedynczo i grupkami. Jedni nieśli znicze, inni biało - czerwone chorągiewki. Zaczęły się pojawiać pierwsze stoiska z kwiatami, zniczami i chorągiewkami w barwach narodowych. Na początku jeszcze w znacznym oddaleniu od Pałacu. ( W kolejnych dniach będzie ich coraz więcej i coraz bliżej Pałacu ). Około 15-tej, kiedy robiłem widoczne wyżej zdjęcie, przed Pałacem był już tłum ludzi. Panowała mrożąca krew w żyłach cisza. Ludzie modlili się, składali kwiaty, zapalali znicze, albo półgłosem wymieniali opinie i snuli domysły. Dominował nastrój jedności, skupienia i powagi. Skala nieszczęścia, które się wydarzyło była przerażająca.

Odszedł do domu Ojca

Okładka okolicznościowego wydania "Kroniki Sejmowej"

Widok sali obrad plenarnych

Pusty papieski fotel

Ten wpis ukaże się o 21:37. W dziesięć lat po śmierci Świętego Jana Pawła II. Miałem w życiu szczęście spotkać tego wyjątkowego Człowieka. Po raz pierwszy w czasie studiów w Krakowie, kiedy przyjechał do naszego kościoła akademickiego na studencki opłatek. Po raz drugi w czasie pielgrzymki do Polski, kiedy Papież odwiedził Sandomierz. Jako marszałek województwa świętokrzyskiego byłem w gronie witających ówczesnego Papieża po wylądowaniu papieskiego helikoptera. A później już w 2005 r. będąc posłem uczestniczyłem w żałobnym Uroczystym Zgromadzeniu posłów i senatorów, jakie odbyło się 6 kwietnia 2005 r. Temu wydarzeniu zostało poświęcone specjalne wydanie Kroniki Sejmowej, której kilka egzemplarzy rozdałem znajomym, a dwa zachowałem dla siebie jako pamiątkę tamtego wydarzenia.